Bir çocuğun ağlama sesi, serin bir esintiyle, sonbahar kokularına karışıp inen kepenk seslerine, tozlu ışıklara, akşama dağılıyordu.

Teneke kutuyla futbol oynayan çocukların arasından süzüldüm. Evimizin olduğu çıkmaz sokağa girdim.

Rüzgar evimizin kapısında uğulduyordu. Sırtımdan bir ürperti geçti. Yorgundum. Bu yorgunluk, vücut yorgunluğu değildi, yalnız. Kısa bir süre kapının önünde oyalandıktan sonra kapının ipini çektim. Kapı açıldı. Avlunun kenarında yere eğilmiş, toprağı karıştırıyordu babam.

"Babacığım ne yapıyorsun?"

"Tespihim dağıldı onu topluyorum. Tespihler dağıldığında, şeytan, bir daha bir araya gelmesinler diye, boncukları saklarmış. Bilmiyor musun?"